Silo Exotica

The Dockworker and the Exotic Thought (a tale to accompany the installation)

Down at the wharf he told me a tale, that staunch dockworker. One day he had put on his special clothes and posted a letter, having written about his thoughts and dilemmas on the subject of ‘here and there’. He let the letter slip, unaddressed, into the depths of an empty cargo hold and, landing softly, it arrived at the very bottom. Who would find the letter? Where would it be found? As it was written in Dutch, and this ship was heading for distant lands, it would be unreadable—a paper covered with alien marks.

The ship carrying cassava, he said, felt warmer than those with cargos of wheat and corn. Only once had he met its captain and talked with him about life. That was some time ago, but the encounter had made a lasting impression on him. Though he could sense the captain’s presence on board, he never actually saw him since. Cargos arrived and were unloaded while thoughts slipped, like stowaways, into the dark hold for the journey back. Plenty of room after all. Filling the empty silo, time after time: that was the rhythm of cassava. It gave rise to a cadence, which prompted the dockworker’s exotic thoughts about ‘there’. The captain told him about Tzvetan Todorov, who had written that “ordinary experience begins with the foreign and ends with the familiar. An exoticexperience begins where the other ends—with the familiar—and leads to the foreign.” It wasn’t his body that kept him from jumping aboard (his body would have been happy to) but rather his soul: that invisible and inaudible bit of a person, many times the size of the body itself, which keeps on raising questions. Where was it actually located?

Would he be able to separate his body from his soul, so that he could be both ‘here’ and ‘there’? He wanted to fly with the parrots, bathe in fruit juice, become intoxicated on the fragrance of big flowers, see cassava fields. But he knew the answer. The captain had told him that the two weren’t possible. “You’re either here or there,” he stated resolutely. “You either come aboard or you stay on land.” The words, shattering, tore his soul. Of course the captain was right: only a body, the physical, exists. He had actually read this once, in a book by Octavio Paz. Existing in two places at the same time was impossible.

The dockworker grew silent, sat down, pulled his knees up to his chest, wrapped his arms around them and stared into the distance. I sat down next to him and stared too. “There’s so much movement on earth,” he said suddenly.”…And I can’t even get beyond this wharf.” Time didn’t matter—a construction, he called it. What steered him was his inner awareness. Spirit, conscience, character: the ‘heavy metals’ of longing. Out of the corner of my eye I saw a lot going on in him. Meanwhile, sailing on his tale, I became immersed in exotic thoughts and let myself be carried off to a realm of giant blossoms and abundance.

(Karin van Pinxteren, June 24, 2012 | translation: Beth O’Brien)

.

Silo Exotica

installation – mixed media and  a story | 2012

text led sign: ‘The ship with Tapioca felt warmer and filled the silo with desire’ | text Receiver: ‘Vanish with me’ | tekst lichtkrant: ‘Het schip met tapioca voelde warmer aan en vulde de silo met het verlangen’ tekst Receiver: ‘Vanish with me’

The Wiebenga silos – 1918  | the white building with twelve indoor silos  | Art & Food festival, Wiebenga Silo’s 29 juni, 30 juni, 1 juli, Veghel | June 29, June 30, July 1, Veghel NL

.

Silo Exotica - Karin van Pinxteren - 2012

 

De losser en de exotische gedachte (een verhaal bij de installatie)

Hij vertelde mij een verhaal op de kade, de trouwe losser. Een keer had hij zich speciaal aangekleed om een brief te versturen. Hij hadzijn gedachten en dilemma’s opgeschreven over hier en daar. Ongeadresseerd had hij de brief de leegte in laten glijden en met een zachte landing kwam het in de diepte op de bodem van het laadruim terecht. Wie zou de brief vinden? Waar zou het gevonden worden? Het zou onleesbaar zijn, een blad vol vreemde tekens, geschreven in het Nederlands en dit schip voer naar vreemde talen.

Het schip met tapioca voelde warmer aan dan de schepen met graan en mais zei hij. Hij had de schipper slechts een keer gezien en met hem gesproken over het leven. Het was een tijd geleden maar hij was nog steeds onder de indruk van de ontmoeting. De schipper was er wel, dat voelde hij, maar hij zag hem nooit. Ladingen kwamen aan en werden gelost, gedachten gingen mee terug het donkere ruim in, er was plaats genoeg. Silo vol, silo leeg, het ritme van de tapioca. Hij raakte in cadans, daaruit ontstond de exotische gedachte over daar. De schipper had het over Tzvetan Todorov die had geschreven dat ‘de gewone ervaring begint bij onbekendheid en eindigt in vertrouwdheid. De ervaring van de exoot begint waar de andere ervaring eindigt – bij vertrouwdheid – en leidt tot onbekendheid’. Het was niet zijn lichaam dat hem tegenhield mee te varen, zijn lichaam wilde maar al te graag, maar het was zijn geest, het onzichtbare en onhoorbare stuk van de mens dat vele malen groter is dan het lijf zelf, dat continue vragen opstuwt. Waar zat het eigenlijk?

Zou hij zijn lichaam en geest kunnen scheiden, zodat hij hier en daar kon zijn? Hij wilde vliegen met de papegaaien, baden in vruchtensap, zich laten bedwelmen door grote bloemen, de tapiocavelden zien. De schipper had hem verteld dat het niet kon. ‘Je bent hier óf daar’ had hij resoluut gezegd, ‘of je vaart met mij mee of je blijft op de kade’. De woorden splinterden. Natuurlijk had de schipper gelijk, er is maar een lichaam, er is alleen het fysieke, op twee plaatsen existeren was onmogelijk.

De losser werd stil, ging zitten, vouwde zijn knieën voor zijn borst, sloeg zijn armen eromheen en tuurde voor zich uit. Ik ging naast hem zitten, tuurde met hem mee. ‘Er is zoveel beweging op aarde’ zei hij plotseling, ‘en ik kan deze kade niet eens verlaten’ volgde een moment later. Tijd deed er niet toe, dat noemde hij een constructie, het was zijn innerlijk besef dat hem aanstuurde. Geest, geweten, karakter, de zware metalen in het verlangen. Ik keek naar hem vanuit mijn ooghoeken, er ging veel in hem om. Intussen zwierf ik verder in zijn verhaal, verzonk in de exotische gedachte en liet me meevoeren naar reuzenbloemen en overvloed.

 

(Karin van Pinxteren, 24 juni 2012)

Silo Exotica - Karin van PinxterenSilo Exotica - Karin van Pinxteren - 2012
Silo Exotica - Karin van Pinxteren
Silo Exotica - Karin van Pinxteren
Silo Exotica - Karin van Pinxteren
Silo Exotica - Karin van PinxterenSilo Exotica - Karin van Pinxteren - 2012
Silo Exotica - Karin van Pinxteren
Silo Exotica - Karin van Pinxteren
_______

B L O G   W O R K   P R O C E S S  

_______

Wiebenga silo gebouw Cehave Veghel

Een gebouw eens vol ingrediënten. Vorm, kleur en geur opgeslagen in grote inpandige voorraadbussen om veevoer van te maken; tarwe, gerst, haver, erwten, mais en luzerne. Later kwam er tapioca bij en schroten uit de voedingsindustrie; sojaschroot, citruspulp, bietenpulp, druivenpitten en gedroogde koffiedras. Daarnaast werd er zout, kalk en krijt opgeslagen.

Silo 8 bevatte iets heel anders…. het was meegekomen met de tapioca…

A building once full of ingredients. Shape, color and scent stored in big indoor canisters to make cattle nutrition; wheat, barley, oats, corn, peas and alfalfa. Later accompanied by tapioca and grapes from the nutrition industry; soy grapes, citrus grapes, beet grapes, grape seeds en dried coffee grapes. In addition, salt, lime and chalk was stored there.

Silo 8 contained something very different…. it had come with the Tapioca.

.

mei/May: locatie bepaald / location determinated

pilaren | pillars

Karin van Pinxteren Wibenga silo's Veghel

.

De silo’s zijn niet zichtbaar, alleen de silo stortkokers, daar loop je onderdoor | The silos are not visible, only the silo chutes, as you walk under it

Karin van Pinxteren Wibenga silo's Veghel

.

16-05 relatie eerder project in industrieel gebouw ‘Guide me’ De Watertoren Vlissingen, 2002 | relation earlier project in industrial building ‘Guide me’The Water Tower, Vlissingen NL, 2002 (photography by René de Wit)

Karin van Pinxteren - Guide me - 2002

.

07-06  Koffieplant | Coffee plant (Hortus Botanicus Amsterdam)

koffieplant / coffee plant

.

18-06 schets silo stortkoker met plantresten | sketch silo chutee wiht plant residues

sketch Silo Exotica - Karin van Pinxteren 18-06-12

.

The History of Tapioca

Tapioca has many names across many continents. The English word is cassava, but in South American in the area around Brazil it is called madioca. In Africa where French is spoken it is called manioc. In Spanish-speaking countries it is called yuca (not to be confused with decorative yucca plant). In Asia it is called tapioca.

The origins of tapioca are many, but the principle origin is in the tropical areas of the American continents, especially in South America. The countries such as Guatemala, Mexico, Peru, and Honduras planted tapioca three to five thousand years before the plant was distributed across the Americas and elsewhere. In the 15th century, slave traders and the Portuguese brought tapioca to the African continent.

Tapioca reached Asia around the 17th century, when the Spanish brought it from Mexico for planting in Philippines. In the 18th century, the Dutch brought cassava into Indonesia.

During World War II’s Japanese occupation of Southeast Asia, many refugees survived on tapioca, as the plant is easily propagated by stem-cutting, grows well in low-nutrient soils, and can be harvested every two months. (However, to grow to full maturity, it takes 10 months). The plant thus provided much needed carbohydrate and protein.

.

20-06  Silo ondersteboven – vloeibare aarde – uitbarsting Pacaya vulkaan Guatemala | Upside down silo  – liquid earth – Eruption Pacaya volcano, Guatemala

Eruption Pacaya vulcano Guatemala

.

21-06 Wat is het idee van het exotische? Het is een westerse voorstelling over uitbundigheid |  What is the idea of exotic? It’s a Western conception about exuberancy

idea of the exotic

.

21-06 schets | sketch

sketch Karin van Pinxteren 210612 Silo Exotic

.

24-06 De losser en de exotische gedachte | The dockworker and the exotic thought

Hij vertelde mij een verhaal op de kade, de trouwe losser. Een keer had hij zich speciaal aangekleed om een brief te versturen. Hij had zijn gedachten en dilemma’s opgeschreven over hier en daar. Ongeadresseerd had hij de brief de leegte in laten glijden en met een zachte landing kwam het in de diepte op de bodem van het laadruim terecht. Wie zou de brief vinden? Waar zou het gevonden worden? Het zou onleesbaar zijn, een blad vol vreemde tekens. Het was immers in het Nederlands geschreven en dit schip voer naar vreemde talen.

Het schip met tapioca voelde warmer aan dan de schepen met graan en mais zei hij. Hij had de schipper slechts een keer gezien en met hem gesproken over het leven. Het was een tijd geleden maar hij was nog steeds onder de indruk van de ontmoeting. De schipper was er wel, dat voelde hij, maar hij zag hem nooit. Ladingen kwamen aan en werden gelost, gedachten gingen mee terug het donkere ruim in, er was plaats genoeg. Silo vol, silo leeg, het ritme van de tapioca. Hij raakte in cadans, daaruit ontstond de exotische gedachte over daar. De schipper had het over Tzvetan Todorov die had geschreven dat ‘de gewone ervaring begint bij onbekendheid en eindigt in vertrouwdheid. De ervaring van de exoot begint waar de andere ervaring eindigt – bij vertrouwdheid – en leidt tot onbekendheid’. Het was niet zijn lichaam dat hem tegenhield mee te varen, zijn lichaam wilde maar al te graag, maar het was zijn geest, het onzichtbare en onhoorbare stuk van de mens dat vele malen groter is dan het lijf zelf, dat continue vragen opstuwt. Waar zat het eigenlijk?

Zou hij zijn lichaam en geest kunnen scheiden, zodat hij hier en daar kon zijn? Hij wilde vliegen met de papegaaien, baden in vruchtensap, zich laten bedwelmen door grote bloemen, de tapiocavelden zien. Hij wist het antwoord. De schipper had hem verteld dat het niet kon. ‘Je bent hier óf daar’ had hij resoluut gezegd, ‘of je vaart met mij mee of je blijft op de kade’. De woorden splinterden, hij haalde er zijn ziel aan open. Natuurlijk had de schipper gelijk, er is maar een lichaam, er is alleen het fysieke, dat had hij ook bij Octavio Paz gelezen. Op twee plaatsen existeren was onmogelijk.

De losser werd stil, ging zitten, vouwde zijn knieën voor zijn borst, sloeg zijn armen eromheen en tuurde voor zich uit. Ik ging naast hem zitten, tuurde met hem mee. ‘Er is zoveel beweging op aarde’ zei hij plotseling, ‘en ik kan deze kade niet eens verlaten’ volgde een moment later. Tijd deed er niet toe, dat noemde hij een constructie, het was zijn innerlijk besef dat hem aanstuurde. Geest, geweten, karakter, de zware metalen in het verlangen. Ik keek naar hem vanuit mijn ooghoeken, er ging veel in hem om. Intussen zwierf ik verder in zijn verhaal, verzonk in de exotische gedachte en liet me meevoeren naar reuzenbloemen en overvloed.

.

unloading Tapioca

lossen van tapioca | unloading Tapioca ± 1990