The Dockworker and the Exotic Thought (kvp)

lossen tapioca

.

NL | E

De losser en de exotische gedachte (een verhaal bij de installatie Silo Exotica)

Hij vertelde mij een verhaal op de kade, de trouwe losser. Een keer had hij zich speciaal aangekleed om een brief te versturen. Hij had zijn gedachten en dilemma’s opgeschreven over hier en daar. Ongeadresseerd had hij de brief de leegte in laten glijden en met een zachte landing kwam het in de diepte op de bodem van het laadruim terecht. Wie zou de brief vinden? Waar zou het gevonden worden? Het zou onleesbaar zijn, een blad vol vreemde tekens. Het was immers in het Nederlands geschreven en dit schip voer naar vreemde talen.

Het schip met tapioca voelde warmer aan dan de schepen met graan en mais zei hij. Hij had de schipper slechts een keer gezien en met hem gesproken over het leven. Het was een tijd geleden maar hij was nog steeds onder de indruk van de ontmoeting. De schipper was er wel, dat voelde hij, maar hij zag hem nooit. Ladingen kwamen aan en werden gelost, gedachten gingen mee terug het donkere ruim in, er was plaats genoeg. Silo vol, silo leeg, het ritme van de tapioca. Hij raakte in cadans, daaruit ontstond de exotische gedachte over daar. De schipper had het over Tzvetan Todorov die had geschreven dat ‘de gewone ervaring begint bij onbekendheid en eindigt in vertrouwdheid. De ervaring van de exoot begint waar de andere ervaring eindigt – bij vertrouwdheid – en leidt tot onbekendheid’. Het was niet zijn lichaam dat hem tegenhield mee te varen, zijn lichaam wilde maar al te graag, maar het was zijn geest, het onzichtbare en onhoorbare stuk van de mens dat vele malen groter is dan het lijf zelf, dat continue vragen opstuwt. Waar zat het eigenlijk?

Zou hij zijn lichaam en geest kunnen scheiden, zodat hij hier en daar kon zijn? Hij wilde vliegen met de papegaaien, baden in vruchtensap, zich laten bedwelmen door grote bloemen, de tapiocavelden zien. Hij wist het antwoord. De schipper had hem verteld dat het niet kon. ‘Je bent hier óf daar’ had hij resoluut gezegd, ‘of je vaart met mij mee of je blijft op de kade’. De woorden splinterden, hij haalde er zijn ziel aan open. Natuurlijk had de schipper gelijk, er is maar een lichaam, er is alleen het fysieke, dat had hij ook bij Octavio Paz gelezen. Op twee plaatsen existeren was onmogelijk.

De losser werd stil, ging zitten, vouwde zijn knieën voor zijn borst, sloeg zijn armen eromheen en tuurde voor zich uit. Ik ging naast hem zitten, tuurde met hem mee. ‘Er is zoveel beweging op aarde’ zei hij plotseling, ‘en ik kan deze kade niet eens verlaten’ volgde een moment later. Tijd deed er niet toe, dat noemde hij een constructie, het was zijn innerlijk besef dat hem aanstuurde. Geest, geweten, karakter, de zware metalen in het verlangen. Ik keek naar hem vanuit mijn ooghoeken, er ging veel in hem om. Intussen zwierf ik verder in zijn verhaal, verzonk in de exotische gedachte en liet me meevoeren naar reuzenbloemen en overvloed.

Karin van Pinxteren, 24 juni 2012

Silo Exotica > link to the installation Silo Exotica

.

__________________________________

.

The Dockworker and the Exotic Thought (a tale to accompany the installation Silo Exotica)

Down at the wharf he told me a tale, that staunch dockworker. One day he had put on his special clothes and posted a letter, having written about his thoughts and dilemmas on the subject of ‘here and there’. He let the letter slip, unaddressed, into the depths of an empty cargo hold and, landing softly, it arrived at the very bottom. Who would find the letter? Where would it be found? As it was written in Dutch, and this ship was heading for distant lands, it would be unreadable—a paper covered with alien marks.

The ship carrying cassava, he said, felt warmer than those with cargos of wheat and corn. Only once had he met its captain and talked with him about life. That was some time ago, but the encounter had made a lasting impression on him. Though he could sense the captain’s presence on board, he never actually saw him since. Cargos arrived and were unloaded while thoughts slipped, like stowaways, into the dark hold for the journey back. Plenty of room after all. Filling the empty silo, time after time: that was the rhythm of cassava. It gave rise to a cadence, which prompted the dockworker’s exotic thoughts about ‘there’. The captain told him about Tzvetan Todorov, who had written that “ordinary experience begins with the foreign and ends with the familiar. An exotic experience begins where the other ends—with the familiar—and leads to the foreign.” It wasn’t his body that kept him from jumping aboard (his body would have been happy to) but rather his soul: that invisible and inaudible bit of a person, many times the size of the body itself, which keeps on raising questions. Where was it actually located?

Would he be able to separate his body from his soul, so that he could be both ‘here’ and ‘there’? He wanted to fly with the parrots, bathe in fruit juice, become intoxicated on the fragrance of big flowers, see cassava fields. But he knew the answer. The captain had told him that the two weren’t possible. “You’re either here or there,” he stated resolutely. “You either come aboard or you stay on land.” The words, shattering, tore his soul. Of course the captain was right: only a body, the physical, exists. He had actually read this once, in a book by Octavio Paz. Existing in two places at the same time was impossible.

The dockworker grew silent, sat down, pulled his knees up to his chest, wrapped his arms around them and stared into the distance. I sat down next to him and stared too. “There’s so much movement on earth,” he said suddenly.”…And I can’t even get beyond this wharf.” Time didn’t matter—a construction, he called it. What steered him was his inner awareness. Spirit, conscience, character: the ‘heavy metals’ of longing. Out of the corner of my eye I saw a lot going on in him. Meanwhile, sailing on his tale, I became immersed in exotic thoughts and let myself be carried off to a realm of giant blossoms and abundance.

Karin van Pinxteren, 24 June 2012 | translation: Beth O’Brien

Silo Exotica > link to the installation Silo Exotica